Last updated: 18 ก.ย. 2562 | 2433 จำนวนผู้เข้าชม |
ในพระหัตถ์ขององค์พระพิฆเนศ จะทรงถือถ้วยขนมอยู่ตลอดเวลา ขนมนั้นคือ ขนมโมทกะลาดู เป็นขนมที่องค์พระพิฆเนศโปรดปรานที่สุด มากกว่าของบูชาอื่นใดๆ องค์พระพิฆเนศเองยังได้ประกาศพรไว้ด้วยว่า “ถ้าผู้ใดถวายบูชาสักการะพระองค์ด้วยขนมลาดู และ ขนมโมทกะ ความปราถนาใดๆ ของผู้นั้น พระองค์จะบันดาลความสำเร็จให้ผู้นั้น”
ขนม “ลาดู” เป็นขนมอินเดียโบราณ ซึ่งเริ่มมีการทำขนมชนิดนี้ขึ้นมาเพื่อบูชาองค์เทพบนสรวงสวรรค์ ตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 12 โดยมีประวัติความเป็นมาตามตำนานการถวายขนมโมทกะในสมัยอินเดียโบราณคือ
มีพี่น้องที่เป็นผู้หญิง 2 คน คนน้องเป็นผู้มีฐานะจน ส่วนคนพี่ได้สามีเป็นชายผู้มีฐานะร่ำรวย คนน้องนั้นมีความเคารพศรัทธาในองค์พระพิฆเนศอย่างมาก และเป็นศรัทธาที่มาจากใจ
วันหนึ่งคนน้องผู้ยากได้สะสมรวบรวมทรัพย์ที่หามาได้อย่างยากลำบาก ไปซื้อวัตถุดิบจากร้านเพื่อที่จะทำขนมโมทกะถวายองค์พระพิฆเนศ แต่ถึงแม้จะสะสมทรัพย์ไว้ได้จำนวนหนึ่งแล้ว ก็ยังเรียกได้ว่าเล็กน้อยเหลือเกิน ที่จะทำขนมโมทกะ ตามสูตรที่สมบูรณ์ คนน้องได้ใช้เงินทั้งหมดเฉลี่ยซื้อ แป้ง น้ำตาล และวัตถุดิบทั้งหลายให้ครบจำนวน แต่สิ่งของทั้งหลายที่เงินจำนวนน้อยนิดแลกมาได้นั้น ล้วนเป็นวัตถุดิบชั้นเลวทั้งสิ้น
เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้ว คนน้องผู้ยากก็ได้ทำขนมขึ้นมาอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้เครื่องทั้งหมดนั้นจะมีอยู่อย่างละนิดละหน่อยก็ตาม นางก็ได้ทำขนมขึ้นเสร็จและจุดประทีป และเริ่มทำพิธีบูชาและถวายขนมนั้นแด่องค์พระพิฆเนศ

ในเช้าวันต่อมาได้ปรากฏเรื่องอันน่าอัศจรรย์ขึ้น เมื่อนางตื่นนอนและจะเข้าไปกราบบูชา ณ องค์เทวรูปพระพิฆเนศ นางก็ต้องตะลึงเมื่อพบว่า ขนมที่นางถวายนั้นหายไปแล้ว ไม่มีร่องรอยใดๆ ของก้อนขนมโมทกะ ที่นางถวายเลย แต่พื้นที่รายรอบทั้งหมดนั้น กลับปรากฏขนมโมทกะ จำนวนมาก มีรูปทรงลักษณะเดียวกันกับที่นางทำถวาย แตกต่างกันตรงที่ว่าบรรดาขนมที่กระจายอยู่เต็มพื้น เต็มบ้าน จนแทบจะหาที่เดินไม่ได้นั้น ‘เป็นทองคำแท้ ทุกก้อน’ สิ่งนี้นำความปลาบปลื้มแก่นางมาก นางได้รับรู้แล้วว่า องค์พระพิฆเนศมีอยู่จริง และให้พรอันประเสริฐแก่นางผู้มีศรัทธา
ในเวลาต่อมา คนพี่ก็มาเรียกหา เมื่อพบว่าคนน้องไม่ได้ออกไปทำการทำงาน ค้าขายแรงงานเหมือนแต่ก่อน คนน้องผู้ใจซื่อก็บอกกล่าวกับผู้พี่ตรงๆว่า เกิดพรอันประเสริฐอะไรกับตัวเอง ผู้พี่ได้ยินดังนั้น ก็รีบกลับไปบ้านและเตรียมข้าวของวัตถุดิบที่จะทำขนมโมทกะขึ้นมาถวายเหมือนกัน โดยนางได้ใช้ส่วนผสมเหมือนกับคนน้องทุกประการ แต่การใช้ส่วนผสมในลักษณะนี้ไม่ใช่เพราะตัวเองจน ไม่มีเงินทองที่จะซื้อหาวัตถุดิบอย่างดีเหมือนคนน้อง แต่เป็นเพราะความตระหนี่ถี่เหนียว และความคิดที่ว่าหากองค์พระพิฆเนศ ไม่ได้รับของถวายของเธอจริง เธอคงไม่ต้องเสียทรัพย์สิ้นเปลืองมาก จากการทำขนมนี้
นางจึงใช้แป้ง น้ำตาล และวัตถุอื่นๆ อย่างเลวๆ แบบที่คนน้องทำ ทำเสร็จก็ถวายบูชาไปพอเป็นพิธี ในเช้าวันรุ่งขึ้น อัศจรรย์ก็ปรากฏแก่นางอีกเมื่อโมทกะที่นางถวายนั้น หายไปเช่นเดียวกับน้องสาวตน และมีโมทกะใหม่มาแทนที่เช่นเดียวกับน้องสาวตนอีกเช่นกัน โมทกะใหม่ทุกก้อนเป็นสีทองอร่าม ยังความปลาบปลื้มให้กับนางมาก นางรีบตรงเข้าไปกอบโมทกะสีทองเหล่านั้นไว้ในอ้อมกอด แต่แล้วนางก็ต้องโยนโมทกะนั้นทุกก้อนกลับลงไปสู่พื้น เพราะโมทกะสีทองทุกก่อนนั้น เป็นอุจจาระ ไปเสียทั้งหมด
และตั้งแต่วันนั้นมา ความเสื่อมจากทรัพย์ก็บังเกิดมีกับบ้านของคนพี่ผู้ตระหนี่ ไร้ศรัทธา ความเจริญนั้นเล่าก็ได้ไปสร้างความสุข ความอยู่สบายแก่คนน้องผู้ยากที่มีศรัทธา
ดังนั้นการถวายขนมลาดู ถือเป็นอามิสบูชา คือการบูชาที่มีวิญญาณธาตุเป็นหลักชัย ประกอบด้วยการลดความตระหนี่ถี่เหนียวของตน ที่กล้าสละทาน ถวายขนมซึ่งเป็นสิ่งของอันมีค่าและปราณีตเป็นเครื่องสังเวยให้กับองค์เทพ ผู้ใดกระทำครบทั้งปฏิบัติบูชา คือเป็นคนมีประพฤติดี และอามิสบูชาคือไม่ตระหนี่ มีใจเอื้อเฟื้อ ผู้นั้นย่อมได้รับพรอันมหาศาลจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วสากล
cr.http://www.sriganeshashop.com